1976

De cover als advertentie van de inhoud

De cover van een tijdschrift is om drie redenen belangrijk. Het is de eerste bladzijde van je blad, de stemmingmaker, zoals de eerste grap van de cabaretier. De cover is ook een test-instrument. Breng een item groot en je merkt aan de verkoop of het onderwerp nog écht leeft. Tot slot bepaalt de cover in belangrijke mate de hoogte van de losse verkoop.
In de jaren tachtig van de vorige eeuw werd de losse verkoop steeds belangrijker. Er kwamen meer kiosken en andere outlets. In die jaren vond daarom ook een enorme coverontwikkeling plaats. Potentiële kopers werden opeens direct aangesproken, met beeld en vooral met tekst: kóop mij, kóop mij, ik ben leuk en interessant. Tot die tijd waren covers een soort brave inhoudspagina. De teksten stonden erop, keurig op een rijtje, en daar was alles mee gezegd. Door de toename van het belang van losse verkoop werd coverteksten maken echter een vak.
Het verschil tussen een goede en een slechte cover was voor een blad met een grote oplage soms wel 50.000 verkochte exemplaren. Met vallen en opstaan werd een aantal ‘coverwetten’ ontwikkeld (zie het kader op de volgende pagina), die natuurlijk trend-onderhevig zijn.

Outserts

Soms kan een cover het zonder tekst stellen. Het onderwerp is dan zó hot dat het beeld niets te raden laat. Zoals de Elseviercover tijdens Lockeed in 1976, of diverse covers in de aanloop naar Kerstmis. Soms kan een cover zonder beeld. Een tekstcover valt soms, met al het beeld op die andere covers, zelfs meer op in het schap. Libelle deed dat als eerste in 1981 met succes.
Het verleiden via de cover wordt steeds moeilijker. Soms overschreeuwt iedereen iedereen: met extra outserts, met kortingspasjes, met geuren. De technische mogelijkheden nemen toe: in de toekomst richten covers wellicht persoonlijk het woord tot je.
Ook het idee dat één tijdschrift altijd één cover heeft, is verleden tijd. Sommige bladen hebben in dezélfde week vier verschillende covers. Psychologie Magazine gaf lezers bij het 25-jarig jubileum in 2007 de mogelijkheid een foto vanzichzelf op de cover te laten drukken. En eigenlijk is het logisch dat je voor je abonnee een andere cover maakt dan voor je losse koper. De abonnee hoef je immers niet te verleiden tot aankoop. Hoe dan ook: als het maar opvalt, als het maar werft - want dát coveraspect zal niet verdwijnen.

Rob van Vuure

Verder: *Coverwetten *Deurmatmoment

Covers

Met slechts een gebroken anjer op de cover schreef Elsevier in 1976 historie. Het was de eerste cover zonder tekst. Beeld dat niets te raden overlaat. De Lockeed-affaire was in die tijd zó bekend dat deze cover voor zich sprak. De cover was en is belangrijk. In de loop der jaren is zelfs een aantal ‘coverwetten’ ontwikkeld.